Definicja miru domowego. Co może stanowić jego naruszenie?

Data opublikowania: 30 listopada 2020

Zamknięty szlaban, brama wjazdowa czy furtka może oznaczać, że właściciel nie życzy sobie wizyt osób trzecich. Nie każdy jednak wie, iż nieposzanowanie woli właściciela i samowolne wtargnięcie na jego teren jest naruszeniem miru domowego i grozi za to odpowiedzialność karna.

Kto jest sprawcą?

Przestępstwo naruszenia miru domowego zostało uregulowane w art. 193 Kodeksu karnego. Przestępne zachowanie tego czynu polega na tym, że sprawca wdziera się na cudzy teren, do cudzego mieszkania, domu, lokalu, pomieszczenia lub ogrodzonego miejsca albo wbrew żądaniu osoby uprawnionej miejsca takiego nie opuszcza.

Sprawcą naruszenia miru domowego może być także osoba, która na teren prywatny wkroczyła legalnie, jednakże nie chciała go opuścić na wyraźne żądanie osoby uprawnionej. Sprawcą może być również właściciel posiadłości, jeśli zakłóca mir domowy osoby, która akurat w przedmiotowym mieszkaniu mieszka. Przykładem może być tutaj właściciel mieszkania zakłócający spokój najemcy. Jeśli np. sprawca będzie działał na podstawie określonych przepisów, np. funkcjonariusz policji dokonujący przeszukania, wówczas nie będzie można mówić o przestępnym działaniu polegającym na naruszeniu miru domowego.

zimmytws/bigstockphoto.com

Odpowiedzialność za naruszenie miru domowego

Warunkiem przypisania odpowiedzialności karnej za wskazany czyn jest to, aby prywatne terytorium zostało wyraźnie odgrodzone specjalnym ogrodzeniem, uniemożliwiającym wstęp osobom nieuprawnionym. Naruszenie tego dobra grozi poniesieniem odpowiedzialności karnej. W takiej sytuacji kodeks przewiduje karę grzywny, karę ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Jest to zatem wykroczenie co w tej sytuacji oznacza, że sprawca może liczyć na warunkowe umorzenie postępowania karnego, odstąpienie od wymierzenia kary lub też na zawieszenie orzeczonej kary.

Sądy często zajmują niejednolite stanowisko w przypadku przypisania sprawcom odpowiedzialności karnej za powyższy czyn. Problematyczne jest samo pojęcie „wdarcia się” do cudzego mieszkania, na cudze terytorium. Według polskiego kodeksu karnego „wdarcie się” symbolizuje wtargnięcie, niezależnie od sposobu do cudzego miejsca, (które jest chronione przez ustawę) wbrew woli uprawnionego. Warunkiem przypisania odpowiedzialności karnej jest sytuacja, w której sprawca wkracza na cudzy teren pomimo widniejącego ogrodzenia.

Problematyka ochrony miru domowego uregulowana jest nie tylko w kodeksie karnym, lecz zahacza również o prawo cywilne, konstytucję czy też akty prawa międzynarodowego. Przykładowo art. 50 Konstytucji zapewnia nienaruszalność mieszkania. Stanowi również o tym, że przeszukanie pomieszczeń może nastąpić jedynie w przypadkach określonych w ustawie. W prawie cywilnym natomiast art. 23 kodeksu cywilnego przywołuje dobra osobiste człowieka. Kodeks zakłada, że takie dobra jak: nietykalność mieszkania i inne, m.in. zdrowie, wolność, swoboda sumienia, wizerunek, itd., pozostają pod ochroną prawną i to niezależnie od uregulowań ujętych w innych przepisach.

Podobne artykuły

Dodaj swój komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola wymagana są oznaczone *