Sprzedaż komórki lokatorskiej

Data opublikowania: 15 kwietnia 2019

W niektórych blokach mieszkalnych można znaleźć komórki lokatorskie jako alternatywę dla piwnic. Służą do przechowywania rzeczy i mają zazwyczaj metraż od 2 do 4 m2. Mogą być umiejscowione w pewnym oddaleniu od mieszkania, zdarza się także, że znajdują się poza budynkiem mieszkalnym. Czy można sprzedać taką komórkę, nie sprzedając jednocześnie mieszkania? Istnieje taka możliwość, ale tylko w niektórych przypadkach.

To, czy można sprzedać komórkę lokatorską, jest związane z jej formą własności. Można wyróżnić tutaj trzy przypadki. Takie pomieszczenie może:

– przynależeć do lokalu,

– stanowić część wspólną nieruchomości,

– mieć status lokalu odrębnego od mieszkania.

mikeledray/bigstockphoto.com

Komórka lokatorska przynależna do lokalu

W pierwszej sytuacji, kiedy według ustawy o własności lokali komórka przynależy do lokalu, nie może być ona przedmiotem odrębnej sprzedaży, bez sprzedaży mieszkania z nią powiązanego. Zatem zbycie mieszkania automatycznie oznacza zbycie komórki lokatorskiej wraz z nim.

To, czy pomieszczenie lokatorskie przynależy do mieszkania, reguluje przede wszystkim akt notarialny nieruchomości. Wymóg określenia pomieszczeń przynależnych do lokalu wprowadza art. 8 ust 1 pkt 1 ustawy o własności lokali. Jeśli znajdzie się w nim zapis o komórce lokatorskiej jako pomieszczeniu przynależnym, samej komórki sprzedać nie można.

Komórka jako wspólna część nieruchomości

Druga forma własności oznacza, że komórka lokatorska może posiadać status części wspólnej całej nieruchomości. Dzieje się tak często w budynkach, w których liczba tych pomieszczeń jest mniejsza niż liczba mieszkań. W tym wypadku komórki lokatorskie nie należą do właścicieli mieszkań. Mogą oni jedynie z nich korzystać i to za uprzednim uzyskaniu zgody wspólnoty mieszkaniowej. W takiej sytuacji nie ma możliwości sprzedaży komórki lokatorskiej.

Komórka lokatorska jako odrębny lokal

Ostatnia opcja dotyczy komórki lokatorskiej jako odrębnego, nieprzynależnego do mieszkania pomieszczenia. Wówczas w księdze wieczystej takie miejsce figuruje jako odrębny i samodzielny lokal niemieszkalny. Istnieje możliwość, aby sam właściciel mieszkania uzyskał ten podział i wprowadził odrębność między zajmowaną nieruchomością a komórką, ale w tym celu musi uzyskać zgodę wspólnoty mieszkaniowej (zgodnie art. 22 ust 4 ustawy o własności lokali). Jeśli przebiegnie to pomyślnie i uda się taką zgodę uzyskać, wówczas konieczne jest uzyskanie zaświadczenia od starosty o tym, że komórka lokatorska stanowi odrębne pomieszczenie. Otrzymanie wyżej wymienionego dokumentu kończy procedurę podziału, w wyniku którego można sprzedać komórkę lokatorską. Jeśli jednak takie pomieszczenie należy do budynku zarządzanego przez spółdzielnię mieszkaniową, nie ma możliwości ubiegania się o wydzielenie go jako odrębnego miejsca. Również wówczas sprzedaż takiej komórki nie może mieć miejsca w świetle prawa.

Podsumowując, pomieszczenie lokatorskie można zbyć tylko w jednym przypadku: gdy zgodnie z prawem stanowi ono odrębny od mieszkania lokal niemieszkalny.

Dodaj swój komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola wymagana są oznaczone *